Page 37 - camia

37 HAZ İ RAN 2014 • SAY I 232 • PERSPEKT İ F

Almanca ders veren bir öğretim görevlisine asistanlık yaptım.

Peki, çoğunluk toplumunun Almanlara bakı-şını nasıl görüyorsunuz?

Türklerden hep arkadaşça ve samimi ta-vırlar gördük. Tabii biz turistlerin bulunduğu bölgenin dışında, tamamen Türklerin yaşadı-ğı bir bölgede yaşıyor ve her gün yeni olumlu tecrübeler ediniyoruz. Bununla birlikte birçok Türk, yabancılara ve Almanlara karşı, özellikle de Türkiye’de bir Almanya oluşturmaya çalı-şanlara ve birçok şeyden rahatsızlık duyanlara karşı ön yargılı olabiliyor. Resmî kurumlarla ilişkilerimiz de çoğunlukla olumlu oldu. Bu-rada kimse Almanya’daki gibi tabiri caizse konuya bodoslama dalmaz; esas meseleye gelmeden önce insani ilişkiler kurulur ve has-bihal edilir.

Türk gelenekleriyle aranız nasıl?

Tahmin ettiğimiz gibi buradaki gelenek-ler çok farklı. Hayatımızın buradaki kısmına başlamadan evvel, ülkeyi baştan başa, içinde 8 kilo çamaşır ve 4 kilo kitap olan sırt çanta-larımızla gezdik ve şahit olduğumuz doğa gü-zellikleri ile Almanya’da kaybolan misafirper-verlik bizi çok etkiledi.

İçinde bulunduğunuz toplum kendilerine uyum sağlamanızı mı bekliyor, yoksa sizi oldu-ğunuz gibi kabulleniyor mu?

Kimse bizden uyum sağlamamızı ya da asi-mile olmamızı beklemedi. Tabii burada yaşa-yan diğer Almanlar için genel bir şey söyleye-meyiz, biz diğerlerine göre Türklerle çok daha fazla ilişki içerisindeyiz. Bizim asıl niyetimiz de bu farklı kültürün içinde diğer insanlarla beraber yaşamak. Burası bizim için hayatımı-zın çok ilginç bir evresi ve bu evre toleransı da beraberinde getiriyor.

Peki Alanya’da Türkçe öğrenmek zorunda mısınız?

Türkçe öğrenmek gibi bir zorunluluk-tan bahsedemeyiz. Kaldı ki biz Almanlar için Alanya kültürel açıdan çok da uzak değil. Öte yandan diyelim ki benim Türk kültürüyle

problemlerim var, durum benim için böyle diye Türkler benim için bir “Alman” kültürü mü meydana getirsinler? Tüm Alman kanalla-rını izleyebiliyor, istediğimiz Alman sitelerini takip edebiliyoruz.

Kendi kültürel ve dinî ritüellerinizi yaşayabi-liyor musunuz?

Biz burada çok ilginç ve değişkenlik gös-teren ama aynı zamanda “yavaşlatılmış” bir hayat yaşıyoruz. İzin verirseniz 77 yaşına yeni girmiş biri olarak kişisel bir tecrübemi anla-tayım: Seneler önce oturduğumuz Kestel’in belediye başkanına bir gayrimüslim olarak oradaki mezarlığa defnedilme imkânım olup olmadığını sordum. Başkan da, “Ne demek, biz seni tanıyoruz, sen istersen tabii ki mümkün. Hatta deniz manzaralı!” demişti.

Birkaç hafta evvel ilgili resmî kuruma tek-rar sordum, şimdiden mezar yeri almak gere-kiyor mu diye. Oradaki ilgilinin cevabı espri-li şekilde şöyle olmuştu: “Gerek yok, burada yeterli yerimiz var. Zamanı geldiğinde bir iki gün evvel uğra senin için güzel bir yer ayar-larız. Başkan da sana deniz manzaralı bir yer ayarlayacağını söylemişti zaten.” Ben öldük-ten sonra şu an severek ve dolu dolu yaşadı-ğım yere defnedilmek istiyorum.