Page 39 - camia

İngilizler hariç Asyalı ya da Avrupalı her çeşit ya-bancıyı burada görmek mümkün. Her ramazan-da hediye olarak aldığım küçük süs kutularında paketlenen ve soyulmayan, yumuşayana kadar yoğurulup sonunda da suyunun içildiği Pakis-tan mangolarından arıyorum. Peş peşe dizilmiş onlarca meyve tezgâhlarından ilkindeki satıcıya ne istediğimi anlayıp anlamadığını soruyorum, fakat gülümseyerek büyük Hint mangosu dolu çantayı bana uzattığında beni anlamadığını fark ediyorum. Sorumu tekrarlıyorum ve bana, “Beş sterlin.” cevabını veriyor. Hemen peşinden kom-şu tezgâhtaki satıcı gülmeye başlıyor ve alay etmeden, yanındaki satıcının çok iyi İngilizce konuşamadığını, benim de çok hızlı konuştuğu-mu anlatıyor ve en sonunda Bengal mangolarını bana uzatıyor.

Ziyarete gelen Alman misafrim, Bollywood dünyasına ait olan elbise ve tekstil mağazalarına karşı büyük heyecan duyuyor. Uygun bir Shalwar Kameez, Duppatta’lı Pakistan takım elbisesi ve genellikle göğüs ve kollar üzerine giyilen ve ba-zen de sadece saygı amacıyla baş üstüne takılan uzun bir başörtüsü bulmak için birkaç saat geçiri-yoruz. En sonunda aradığımız şeyleri iki mağaza değiştirmemizin ardından buluyoruz: İlki satıcı-lardan birinin art niyetle olmasa da nezaketten yoksun şekilde ya da nazik olabilecek kadar dil bilgisine sahip olmaması yüzünden beni “too fat” (çok şişman) olarak adlandırdığı mağaza; ikinci-si de Urdu dilini anlamadığım düşüncesiyle bir satıcının arkadaşıyla “zengin beyazlar” üzerine ahkâm kestiği mağaza oluyor. Sonunda en büyük koz olarak, kendi deyimiyle etnik kökeni sayesin-de yaptığı pazarlıkla, tutarı 115 Sterlin’den 35 Sterlin’e indiren eşim sayesinde aradıklarımızı buluyoruz.

Acıkıyoruz ve caddedeki restoranlardan birine giriyoruz. Restorana girdiğimizde bir süreliğine sanki yanlışlıkla erkekler tarafından cami girişi-ne girdiğim zamandaki gibi, çoğunluğu Pakistanlı (ya da Hintli, Bengalli) olan orta yaşlı 40 tane bı-yıklı erkeğin hiç de davetkar olmayan bakışlarıyla karşılaştık. İlk olarak yanlışlıkla sadece erkeklere ait olan bir derneğe girdiğimizi düşündüm; İn-giltere’de bu tür bir yerin olmadığını neredeyse unutuyordum. Fakat neden hepsi böylece bize bakıyorlardı? Acaba giydiğimiz elbiselerimiz