Bizi yaratan, yaşatan, sahip olduğumuz nimetleri veren Rabbimiz ile sürekli, canlı bir iletişim içinde olmak gerekiyor. Nasıl ki sulanmayan çiçek bir zaman sonra sararıp solar ise ruhumuzun da beslenmeye ihtiyacı var. Ruhumuzun gıdası ise Rabbimize kulluk etmektir.
İslam’ın en çok değer verdiği ahlaki özelliklerden biri vefa duygusudur. Vefa bir yandan verilen sözlerin gereğini yerine getirmek, karşılıklı ilişkileri korumak anlamına gelirken diğer yandan da kişinin kendisine yapılan iyilikleri unutmaması, kadirşinas olması ve bu iyiliklere karşı minnettarlık ve sadakat göstermesi demektir.
Yüce Allah zamanı yaratmış, insanın istifadesine sunmuş, verimli bir şekilde kullanabilmesi için bölümlere ayırmıştır.
İnfak, Yüce Allah’ın bizlere ihsan ve ikram ettiği nimetlerden, mal ve servetten Allah rızasını için, karşılık beklemeksizin başkalarına harcamaktır. Yetimi, yoksulu, ihtiyaç sahiplerini koruyup kollamak, onlara kol kanat germektir.
Yeryüzünü insanoğlu için bir imtihan meydanı olarak yaratan Yüce Rabbimiz, bu imtihanda bizleri kendi hâlimize terk etmemiş, gönderdiği elçiler ve kitaplar vasıtasıyla bizlere doğru ile yanlışı, hak ile bâtılı, iyi ile kötüyü öğretip göstermiştir. 
Henüz genç yaşta İslam’ın nuruyla şereflenen Erkâm b. Ebi’l-Erkâm (r.a.), Hz. Peygamber’in davetine icabet eden ilk Müslümanlardan biri olma şerefine nail olmuştu. 
İslam’da tevazu, kulun Allah karşısında kendi acziyetini idrak etmesiyle başlar. Gerçek tevazu, Hakk’ın büyüklüğü karşısında insanın kendi yerini bilmesi ve bu idraki hayatına yansıtmasıdır. Kur’ân, Allah’ın büyüklüğünü ve insanın ona karşı acizliğini vurgular. Bu bilinçle yaşayan bir mümin, kullukta tevazu gösterir ve bu tevazu, onun ibadetlerine ve günlük hayatına yansır.
